Kara suratinda gozleri bir zifiri karanliktaki dolunaydaki kadar parlak ve buyuktu. Hareket etmiyor ve sadece duruyordu. Kadin gozlerindeki ates ile gorunmez bir alev cemberi olusmustu. Havada buruk bir aci kokusu vardi. Biri dokunsa, bin bir parcaya ayrilmis olan bu bedeni ayakta tutacak son zerede yerinden oynacakti. Kimse bu kadar yurekli degildi.
Hava da hissedilen nefretti. O bu zayif ve narin bedenden halka halka yayilan nefretin gucu, cevresine olum sessizligi getirmisti.
Tek duyulan kalp atislariydi.
Biri cok kotu bir sey yapmisti.
